First blog post

This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.

post

Featured post

तळमळ… माझी अन् तिची…

आज चौथा दिवस. तिचे सकाळपासून नुस्ते फोन कॉल्स येतायेत. हे सलग असं तीन दिवसांपासून सुरुय. फोन नाही घेत म्हणून मॅसेज करतीये. माझं काही चुकलंय का, का रागावलास ?? असे मॅसेज ती पाठवतीये. सॉरीचे 50-60 मॅसेजस येऊन गेलेत. पण, मी तिला एक साधा मॅसेज पण नाही केला आणि फोन ही.

कॉलेजात असतांना मी तिच्या मागे पुढे फिरायचो. ती जिथं जाईल, तिथं मी जात होतो. माझे लेक्चर्स झाल्यानंतरही मी खास तिच्यासाठी दिवस-दिवसभर थांबयचो. मला ती पहिल्या भेटीतच आवडली होती. तीच दिसणं, राहणं, मैत्रणींशी वागणं हे सगळंच मला भावलेलं. मग तिच्यासाठी बरेच जुगाड करायला लागले. नेहमी तिच्या डोळ्यांसमोर राहणं. असं कित्येक दिवस सुरु होत. एकदा मित्राने सांगितलं, जा तिच्याशी बोल. पण माझं धाडस काही होत नव्हतं.

कारण इतके दिवस मी तिच्यासाठी केलं, ते तिला मान्य नसेल तर, तीच्या मनात जर दुसरा कुणीतरी असला मग. मनात सगळा विचारांचा गोंधळ सुरु होता. पण, मी धाडस करून तिला विचारलंच. तीची काहीच प्रतिक्रिया नव्हती. तिने सहज मान डोलावली अन लगेच निघाली. काहीच प्रतिक्रिया न देता. साधं चेहऱ्यावर एक एक्सप्रेशन हि नव्हतं. मी जरा घाबरलोच होतो. म्हणलं उद्या नाहक कोणाला मला तुडवायला घेऊन यायची, पण असो. मी सगळ्या परिणामांना तयार होतो. तरीही मी दोन दिवस कॉलेजात फिरकलोच नाही.

तिने माझा नंबर कसा मिळवला कुणास ठाऊक. तिसऱ्या दिवशी तिचाच मला फोन आला. मला कळतंच नव्हतं, हसावं कि रडावं! तीन दिवसांपासून कॉलेजात दिसत नाहीयेस, आजारी वैगेरे आहेस का अशी विचारपूस तीनं केली. मी म्हणलं जरा कामानिमित्त नाशिकला आलोय. आज परततो; उद्या येईन कॉलेजला.

तिच्या बोलण्यावरून माझ्या प्रश्नाला होकार असल्याचं वाटतं होत. मग काय नुस्ते ‘मन मी लड्डू फुटा.’ तिलाही मी आवडायला लागलो होतो. त्यामुळं आमचं फोनवर बोलणं, मॅसेजस सगळं सुरळीत होतं. पण, चार दिवसांपूर्वी तिच्या मनात माझ्या विषयी काही गैरसमज निर्माण झालेत. त्यामुळे मी तिच्याशी संपर्क साधनच बंद केलय. यावर मी काय करू? अशी सगळी हकीकत सांगून मित्राने माझा सल्ला मागितला आहे.

(फोटो प्रातिनिधीक)

© शिवनंदन बाविस्कर

गजबजलेल्या एकांतवासाची अनेक वर्षे!

त्याच जागी, त्याच रोजच्या रहाटगाड्यात वर्षानुवर्षे बसून राहणं तुम्हाला शक्यय? तर अजिबातच नाही. ते तुम्हाला, मला किंवा आणखी कुणालाच शक्य नाही. मात्र गेली कैक वर्षे हा माणुस त्याच रोजच्या दुनियादारीत हरवून गेलाय. स्वतःच्याच आयुष्याशी झगडत तो आजही जगतोय…

ही गोष्ट आहे चाळीसगावच्या पुलाखाली अनेक वर्षांपासून पडून असलेल्या सुदाम खंडू साळुंखे यांची. साठ वर्षे वय असलेला हा माणूस आहे तशाच अवस्थेत बावीस वर्षांहून अधिक काळापासून येथे पडून आहे. असे पुलाशेजारी राहणारे काका सांगत होते.

2010 आणि 2011 या वर्षात अकरावी, बारावीला असतांना आमची क्लासेससाठी याच मार्गाने ये-जा असायची. तेव्हापासून आम्ही त्यांना पाहात आलोय. पण त्यावेळी असेल कुणीतरी असं म्हणून दुर्लक्ष केलं.

एकदा आमच्या क्लासच्या सरांनी याच माणसाबद्दल थोडी माहिती सांगितली; ती भयानकच वाटली. ऐकुन आश्चर्य वाटलं. पण त्यांच्यावर हि परिस्थिती का आलीय. हे मात्र कुणाकडून नीटसं कळालं नाही. तर तो व्यक्ती ग्रॅज्युएट आहे. चाळीसगावच्या नारायणवाडीत सुदाम यांच घर आहे. त्यांचा मोठा भाऊ सरकारी नोकरीत चांगल्या हुद्द्यावर होता. मात्र त्याच्या स्वतःच्या चुकीमुळे त्याला नोकरीवरुन काढण्यात आलं. त्यामुळे तो आता मोल मजुरी करतोय. सुदामचे वडील रेल्वेत खाद्यपदार्थांची विक्री करत तेथेच कामाला होते.

 
सुदाम यांच्यावर काही मानसिक परिणाम झाला असल्याचे सांगितले जाते. त्यामुळे हे तेव्हापासून पुलाखालीच बसून आहेत(फोटोत दिल्याप्रमाणे). कुणाशी एका शब्दाने बोलणं नाही, की कुणाला त्रास देणं नाही. आसपासचे लोक ताज अन्न रोज आणून देणार. तसेच येणारे जाणारे स्वतःकडे असलेलं काही खायला टाकुन जाणार, तेवढंच खाणार. तिथे जवळच असलेला चहावाला जेव्हा तेथून जातो, तेव्हा त्यांना चहा टाकून जातो. पावसाळ्यात पाण्यापासून बचावासाठी गायी, कुत्रे, डुक्करे असे प्राणी पुलाखाली येऊन बसतात. पण या प्राण्यांकडून त्यांना काडीचीही इजा होत नाही. याउलट गायी त्यांच्या अंगाला चाटतात.

 
सर्व्हिसींग सेंटरवर असलेले कर्मचारी महिन्यातून त्यांची एकदा अंघोळ घालुन देतात. न्हावी त्यांचे केस कापून देतो. फ्लॅट किंवा मोठमोठाल्या बंगल्यामध्ये राहणार्या बड्या लोकांना कुठला ना कुठला आजार व रोग सहज होतो. मात्र हे गेल्या कैक वर्षांपासून तेथे आहे तसेच पडून आहेत; यांना मात्र कुठलाच आजार ना रोग झाला नाही. हे सुद्धा तेवढेच विचार करायला लावणारे आहे. गजबजलेल्या एकांतवासाची हि त्यांची अनेक वर्षे आणखी किती काळ त्यांना जगावी लागणारेत हे मात्र विचारांपलिकडचे आहे.

 © शिवनंदन बाविस्कर

(सुदाम यांच्या बद्दलची माहिती प्रत्यक्ष त्यांच्या कुटूंबाकडून नाही तर, पुलाच्या आसपास राहणार्या लोकांकडून घेतली आहे. त्यामुळे त्यात काहीसा बदल असण्याची शक्यता असू शकते.)

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑